Mooiloop en GalleryFabrics

Mooiloop en GalleryFabrics

MOOILOOP, een Belgisch modelabel, een gemeenschappelijke creatie van moeder en dochter.
Ze ontwerpen zelf hun exclusieve prints.

 

MOOILOOP is een puur Belgisch modeproduct, een creatie van moeder en dochter.  

Het was dan ook een leuke kennismaking met Elise Thomas (21 juli 1957) en dochter Alison Van Autreve (18 april 1989) enkele maanden geleden.  Beide dames barsten van de creatieve ideeën en die zijn terug te vinden in hun kledingmerk MOOILOOP.

 

Voor dit kledingmerk combineren ze zelf ontworpen, exclusieve prints (meestal van zijde).  Wil je zelf aan de slag met deze exclusieve stoffen?  Kijk dan snel hier

 

 

 

 

De gemeenschappelijke liefde voor mode is meer dan een leuk tijdverdrijf tussen moeder Elise Thomas en haar dochter Alison Van Autreve, het is ook pure business.

 

Met veel passie doen ze de naam van hun kledingmerk Mooiloop alle eer aan en creëren ze samen schoonheid.

 

 

Hierbij een gesprek met Alison en Elise:

 

Alison: «Zolang ik me kan herinneren, was mijn moeder haar

kleerkast altijd een kamer, zelfs in onze eerste kleine huurhuisjes in

Kortrijk. Mijn zus en ik sliepen samen in één kamer maar mijn

mama had een aparte kleer‐ en schoenenkamer (lacht).»

 

Elise: «Ik zit dan ook al zo lang in de mode. Na mijn studies

monumentale kunsten ben ik begonnen met Blu Kids, een

kindermerk dat heel belangrijk is geweest in de Belgische mode en

internationaal goed scoorde. Ik werkte vooral met linnen, wat toen

ongezien was voor kinderen. Alison en haar zus zijn quasi

opgegroeid in mijn atelier.»

 

Alison: «Mama was áltijd aan het werken. Ik vond dat niet erg; we

werden vrij zelfstandig opgevoed en als ik haar echt miste, mocht ik

al eens mee naar een beurs of naar klanten in Londen. Dat vond ik

super. Ik was ook van kleins af collectietjes aan het tekenen en was

gefascineerd door de stofjes en knoopjes.»

 

Elise: «Alison stond ook altijd model voor mijn collecties. Tot ze dat

op een bepaalde leeftijd niet meer plezant vond.»

 

Alison: «Als meisje van 9 à 10 jaar wil je vooral je eigen ding

beginnen doen. Gelukkig verkochten mama’s klanten ook andere

merken en soms kreeg ik daar iets van. Het was al heel vroeg dat ik

opgewonden werd van mooie kleren en materialen.»

 

Elise: «Tot je achttiende ben je een echte fashion addict geweest.»

 

Alison: «Ik denk dat veel meisjes van die leeftijd dat herkennen. Ik

was vaste klant in de grote ketens. Mijn motto was: hoe meer, hoe

beter! (lacht) Ik kocht toen niet één rokje maar vier rokjes en alle

topjes en alle kettingen. Ik had te veel van alles.»

 

Elise: «Op een bepaald moment waren je

outfits (heel) provocerend. Dat was niet erg; je had er het figuur

voor. En je zei: als het nu niet kan, wanneer wel? En je had gelijk.

Maar voor mij was het soms schrikken. Ik vond het te

gewoontjes, (te lelijk) banaal? Ik zei haar toen ook: koop een paar

goede dingen, geniet ervan en draag ze op een gezonde manier af.»

 

Alison: «Vanaf mijn zeventiende heb ik vintage ontdekt. Dan ging ik

in Londen mooie beprinte jurkjes kopen in prachtige zijdes.

Kwaliteit in plaats van kwantiteit. Ik heb er fortuinen aan

uitgegeven, maar ik heb ze nog altijd en ben er nog altijd heel trots

op. De dingen die ik nu het meest apprecieer, is niet die brol uit de

ketens maar wel mijn vondsten uit tweedehandswinkels. De les van

mama is uiteindelijk toch blijven hangen (lacht). Ik wil in deze

tijden  niets meer kopen waarvan in het

etiket staat dat het in Bangladesh of andere lage

loonlanden gemaakt is. Producten die op die manier vervaardigd

zijn, vind ik niet correct.»

 

Elise: «Dat kan gewoon niet meer, zowel vanuit politiek als sociaal

en ecologisch oogpunt. Hetzelfde met al die trends die elkaar

razendsnel opvolgen. Waarom zou je een stuk dat er goed uitziet en

mooi zit, het volgende seizoen niet opnieuw kunnen brengen, maar

dan in een andere stof? We moeten anders gaan leven en mode

helemaal anders gaan bekijken. Dat willen we ook doen met ons

eigen kledingmerk, Mooiloop, dat Alison en ik vier jaar

geleden samen hebben opgericht. We zouden graag binnen enkele

seizoenen 100% ecologisch en ethisch verantwoorde collecties

willen brengen »

 

Alison: «Toen was ik nochtans mijn interesse in mode een beetje

verloren, misschien wel uit een zekere rebelsheid naar mama toe. Ik

studeerde communicatiewetenschappen aan de Gentse

universiteit. Mama was toen net teruggekomen uit Egypte waar ze

jaren freelance had gewerkt voor een paar grote merken à la

Tommy Hilfiger en Scapa maar als vrouw in een door mannen

gedomineerde samenleving, was dat een akelige ervaring geweest.

Ze had terug zin om opnieuw een eigen merk op te starten, maar

wou het niet alleen doen. Ze vroeg me om haar creatief bij te staan,

en halfweg heb ik er mijn studies voor opgegeven.»

 

Elise: «Dat vond ik wel jammer, ze had de intellectuele capaciteiten

ervoor.»

 

Alison: «Als Mooiloop ooit zou aflopen, zit ik wel zonder diploma.

Maar daar wil ik niet te veel over nadenken. En de ervaring die ik

nu opdoe, is onschatbaar. Ik volg de productie op, ik ga mee naar

beurzen. Al denkt iedereen altijd dat mama de ontwerpster is, en ik

haar assistente (lacht).»

 

Elise: «Ik ben heel blij dat we samen kunnen ontwerpen. Ik heb

altijd geweten dat ze gevoel voor stijl had. We vertrouwen elkaars

smaak. We houden van verschillende dingen – logisch, Alison is

zoveel jonger – maar we komen altijd tot een compromis.»

 

Alison: «Over de materialen van de collectie – we werken vooral

met zijde – en de prints zijn we het altijd tamelijk eens en we

dragen vaak hetzelfde. Alleen over de snit verschillen we soms van

mening. Voor mij mogen de broekjes korter en sportiever, de

jurken gecentreerder. Het is een beetje speelser en pittiger. Ik

probeer ook veel meer kleur te dragen, terwijl mama altijd wel iets

zwarts aanheeft.»

 

Elise: «In de mode is alles al zo kleurrijk en druk, zwart geeft me de

nodige rust en afstand.»

 

ALTIJD SAMEN

Alison: «Mama en ik zijn een tandem. We zijn constant samen, mijn

vriend zegt dat ook altijd. ‘Jij vertelt alles aan je moeder’.

We hebben geen geheimen voor elkaar. Ze heeft me altijd alle

vrijheid gegeven, zelfs toen ik volgens haar zo geprovoceerd

gekleed rondliep. We lijken ook veel op elkaar, we zijn

praktisch evenbeelden.»

 

Elise: «Alleen moet bij Alison het ritme en de energie er nog meer

in komen.»

 

Alison: «De wilskracht en het doorzettingsvermogen van mijn

mama zijn ongelooflijk, daar kan ik niet aan tippen.»

 

Elise: «Terwijl ik soms wel te zacht ben. Alison is iets harder. Ik ben

nog braaf katholiek opgevoed (lacht).»

 

Alison: «We kunnen er mekaar nochtans echt van langs geven. We

nemen geen blad voor de mond en zijn allebei koppig. Het is goed

dat we dochter en moeder zijn, want van iemand anders zouden we

het niet aanvaarden. En na een ruzie liggen we een paar uur later

weer in elkaars armen.»

 

Elise: «Door het praktische zijn er tussen ons meer spanningen dan

in een gewone moeder‐dochterrelatie. Het is moeilijk om te zeggen

dat we vriendinnen zijn, want het zakelijke komt er altijd tussen. Als

we samen op stap zijn, babbelen we over Mooiloop. Maar laat ons

twee maanden met de rugzak op reis gaan, en we zijn meteen weer

vriendinnen.»

 

Alison: «Een half jaar geleden is mama’s vriend gestorven aan

kanker en dat was een zware klap. We waren vaak op de baan en

we hebben veel samen geweend in de auto. Toen was het echt

mama en dochter. (tegen Elise) We vergeten dat soms, door het

zakelijke.»

 

Elise: «Toen was ík het die de interesse in mode verloren was. Een

gekleurde rok zou ik in die periode nooit aangedaan hebben. Laat

staan een vrolijke collectie ontwerpen. Nu is het beter, en de

goesting en de passie komen stilaan terug. Al wil ik het binnen hier

en afzienbare tijd iets rustiger aan doen en Alison nog meer op de

voorgrond laten treden. Zij wil het merk verjongen en van mij zou

ze alle vrijheid krijgen. Dan kan ik me meer concentreren op

handwerk en zelf stoffen beschilderen. Nóg creatiever worden.»

Alison: «Mijn moeder (mama) gaat nooit kunnen stoppen met

mode. Ik heb het al gezegd: een ongelooflijke wilskracht (passie) ...»

 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden